Ongehoorde stem

Ik word wakker en vraag me af: waarom nog?
De dagen stapelen zich op als stenen,
elk uur weegt zwaarder dan het vorige.
De lucht drukt, de wereld is te fel,
en ik pas er niet in.
Iedere lach voelt als een leugen,
iedere vraag als een mes.
Ze zien mij ademen, maar niet leven,
ik verdwijn achter mijn eigen ogen.
Mijn hoofd fluistert dat het genoeg is,
dat stilte beter is dan dit.
Dat verdwijnen eenvoudiger lijkt
dan nog een dag wachten
tegen muren die niemand ziet.
Ik sta op de rand van mijzelf,
en soms denk ik:
misschien is vallen minder zwaar dan blijven…